Canım benim... dün sesini duydum uyumadan önce. öyle güzelki güne senle veda etmek.... öyle büyülüyorsun ki bazen beni.... içime sıgdıramıyorum seni....

Seni düsünerek uyudum ben dün gece... yüzünü...sesini...gülüsünü...SENi.... öyle çok yasamak istiyorum ki seni.konustugumuz, kurdugumuz her hayali senle yasamak istiyorum... çünkü öyle mükemmellesmeye basladınki gözümde...bunu sana anlatmaya yüregim yetmez...

 

Neden bilmiyorum ama garip bir sekilde sana inancım ve güvencim var. senden mi kaynaklanıyor yoksa artık ben mi birine güvenmek istiyorum bilmiyorum. çünkü bunca yasadıgımız seyden sonra, yani devamlı görüsmemizden birbirimizi tanımaya baslama asamamızdan sonra, hissettigimiz bu duygu yogunluguda dahil, beni aldatabilecegini, baska kızlarla muhattap olabilecegini hiç zannetmiyorum... buda bana verdigin güvenin bi göstergesidir...

Sadece ne istiyorum senden biliyormusun? sakın benim canımı yakma...herkes yaktı.kendimden çok güvendigim insan bile canımı yaktı....son kez sana güvenmeme izin ver...Çünkü yerin apayrı içimde.. diger kadınlar gibi yılısıklanmıyorsun, asılmıyorsun ve en basit örnegi aksamları öptüm diyorsun sadece, diger kadınlar gibi öptüm dudaklarından,boynundan...vs. demiyorsun.. bu yönün hosuma  gidiyor iste. belki de bu yüzden güveniyorum ben sana...

Sadece sunu bil minigim....YERiN YÜREiM

Avuç açma öyle beş kuruş değilBir kalp istiyorum,Yüzüme bakma öyle, merhamet değilBir âşk bekliyorum

         

KURBAN OLURUM

Sevda gemisine attım kendimi
Gittiği yerlere kurban olurum.
Yarım kamarada uyuya kalmış
Yattığı yerlere kurban olurum.

Beklemiş yolumu gelirim diye
Elini elime alırım diye
Girip o gözlerden kalırım diye
Ağlamış cananım, kurban olurum.

Olmasın karanlık, gelmesin gece
Çözülmez geceler, sanki bilmece
İçime akarsın inceden ince
Aktığın yerlere kurban olurum.

Har vurmasın, bu bahçemin gülüsün
İstemem dalında gülleri solsun
Gelsin canan sol göğsümde uyusun
Koy başın sineme, kurban olurum.

Ay yüzüne vursa, kıskanır tenim
Sen olmadan, yarım kalır bir yanım
Yardan başka kimse anlamaz halim
Haldan anlayanım, kurban olurum.

Saçlarını parmak parmak tarasam
Yüce dağlar aşıp yanına gelsem
Hayal değil, gerçeklerle uyansam
Gündüzden geceye kurban olurum.

Ne, .Var olmak için ne dosta ne de düsmana ihtiyacın olsun.Bir tek seyin olsun..."insiyatifin"..eser bir kisinin "insiyatifi" varsa, o kisi "insan" demektir.Eser bir toplulugun "insiyatifi" varsa, o topluluk bir kalabalık degil , bir  "millet demektir.
                  Bizim en büyük karakterimiz "dost" olmaktır.Kendimize dost, Yaradan 'a dost, yaradılana dost, hakka-hakikate dost.Dostluk sevgi ile, muhabbetle baslar, yine bunlarla serpilir büyür. Bu sevginin kaynagında ise en büyük sevgi, Alemlerin Rabbi 'ne sevgi vardır.
Biz çaglar boyu bu sevgiyi ispat etmis, bu sevgiyi yasamıs ve yaymıstık.Ya simdi ?
Sevgi ispat ister. ıspat edilmeyen sevgi laftan öteye geçmez. Sevginin ispatı hayata yansıması, kusatması iledir. Bunun için Rabbimiz söyle buyurmustur : "De ki: Eger Allah 'ı seviyorsanız, bana uyunuz. Böylece Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bagıslasın..." (Âl-i 'mran,31) iste her seyin sahibi sevginin ispatını istiyor. O'nun dostlugunu, affını kazanmak istiyorsak, Efendimiz s.a.v.'in rehberlik ettigi bir hayatı yasamaya çalısacagız. Ve o zaman "biz" olacagız. O zaman dost olacak, dost kalacagız. Ve o zaman, insanoglunun ulasabilecegi en büyük nimete, Cenab-ı Mevlâmız'ın sevgisine, affına mazhar olacagız.
Sevginin ispatı demistik. Kardeslerimize sevgimizin de ispatı gerekir. Dostum dedigimiz, arkadasım diye sarıldıgımız insanlara olan sevgimizin...
Sahi, içimizden biri hastalandıgında ne yapıyoruz? Dügününde neredeyiz?Cenazesinde? O sıkıntılar içinde kıvranırken biz neredeyiz? Destegimiz nerede, kimlere? Evine en son ne zaman gitmistik?
Kendimiz olabilmek, kendimiz kalabilmek bu soruların cevaplarında saklı.
Biz "denge" kavramını hayatına naksetmis insanlarız. (Ya da öyleydik de simdi degilmiyiz?) Ne cimrilik, ne savurganlık... Ne korkaklık, ne cüretkârlık... Ne ataklık, ne atalet... Ne hırs, ne bosvermislik... Ne kibir, ne eziklik... Biz "vasat"; orta yolda giden, itidal içinde yasayan bir milletiz.
Peki hayattan, insanlardan beklentilerimizde de itidali miyiz?
Bize hayat ilkemizi rehberimiz Peygamberimiz ögretti : "Müslüman, dilinden ve elinden müslümanların zarar görmedigi kimsedir..." (Buharî, Müslim) Sahi hâlâ böylemiyiz?
Dostlarımız, çevremizdeki insanlar, yüzümüze baktıklarında tebessümümüzle rahatlıyor mu hâlâ ? Yoksa yüzlerimizde dünya ehlinin alemi fesada götüren tatminsizliginden bir gölge mi bulasmıs?
Rasul-i Ekrem s.a.v. "Din kardesini güler yüzle karsılamak gibi bir iyiligi bile sakın küçük görme!"(Müslim) buyrugundaki tebessümün degerini biliyoruz degilmi? Güzel söz hâlâ sadaka degerinde, degil mi?
Biz, Sevgililer Sevgilisi s.a.v. 'in ögrettigi kardeslik hukukuna riayet ettigimiz ölçüde kendimiz olacagız, kendimiz kalacagız.
O hukuku hayatımızdan çıkardıgımız gün ise, yasadıgımız zillete kendimiz de sasıracagız.
VE AYNAYA BAKTIGIMIZDA KENDİMİZİ TANIYAMAYACAGIZ....

 

 BELKİ SENDE ŞİMDİ BENİM GİBİ ÖLESİYE YALNIZSINDIR

Giden gider, gözyaşları arasında ama kimse bilmez en az kalan kadar gideninde gözyaşı döktüğünü.. hep kalan ağlamaz işte yanlış öğretilmiş size-bize! gidende ağlar çoğu zaman, her ne kadar insafsız damgasını yesede.. Giden gider, çoğu zaman istiyerek, çoğu zamansa sırf can acıtmak için,, kalan hep haklı çıkar gidenin ardından..

Bırak kendini aşkın kollarına Uzat elini ay ışığına Sustur yüreğini olmazlara Al sevdanı, ağlatma sabahlara... Kıyamam bakmaya Rengi solmuş anılara Yorgun kollarımdan İsimsiz yıldızlar düşer rüyalarıma, Biliyorum gideceğim Yılgın günbatımlarında Unutulmuş vaadleri Kaygısızca bırakacağım Sevdamın sokağına Ve anladım Vakit gitme vaktidir Hoşçakal de sevdana... Gülümse dedim hayata Bir bebeğin gözyaşı ol dalgalarda Uzat elini ay ışığına Sustur yüreğini olmazlara Tut sevdanı, bırakma ayrılıklara...

"Giden gider, gittiği yer,döneceği yerdir aslında ama bilmez işte.. "Giden gider, kalan hıçkıra hıçkıra ağlar gidense hıçkıra hıçkıra susar!